Dönemin Abbâsî halîfesi tarafýndan çýkarýlan bir fermanla îdamlarýna karar verildi. Cellât, derviþlerden birinin boynunu vuracaðý anda Ebu’l-Hüseyin en-Nûrî Hazretleri, neþeli ve gönüllü olarak öne atýldý. Halk bu harekete taaccüp etti.

 Cellât:

 "Ey civanmert! Sen öne atýlýyorsun ama, bu kýlýç o kadar raðbet edilecek bir þey deðildir. Henüz sana sýra gelmedi, neden acele ediyorsun?" dedi. Ebu’l-Hüseyin -kuddise sirruh-:

 "Benim yolum îsâr yoludur. En aziz ve deðerli þey, hayattýr. Þu birkaç nefes alacak vakti, kardeþlerimin biraz daha fazla yaþamalarý için fedâ etmek istiyorum. Zîrâ dünyâdaki bir nefes alacak kadar vakit, bizim için âhiretteki bin yýldan daha sevimli ve daha deðerlidir. Çünkü burasý hizmet yeridir, orasý ise kurbet ve Allâh’a yakýn olma mahallidir. Kurbet de hizmetle elde edilir. Buna raðmen þu birkaç nefesimi de dostlarýma fedâ ediyorum." dedi. Bunun üzerine hepsini serbest býraktýlar.(Hucvirî, Keþfü’l-Mahcûb, trc. Süleyman Uludað, Ýstanbul 1996, s. 302)

 Cenâb-ý Hak bir âyet-i kerimede þöyle buyurur:

 "Muhâcirlerden önce (Medîne’yi) yurt edinen ve îmâna sarýlan Ensâr, kendilerine hicret edenleri severler. Onlara verilen þeylerden ötürü gönüllerinde bir sýkýntý ve rahatsýzlýk duymazlar. Ýhtiyaç içinde kývransalar dahî, mü’min kardeþlerini kendi nefislerine tercih ederler. Kim nefsinin cimriliðinden korunursa, iþte onlar gerçekten felâha erenlerdir." (Haþr, 9)
 
 
 Rasûlullah -sallâllâhu aleyhi ve sellem- bir hadîs-i þerîflerinde þöyle buyururlar:
 
 "Ýnfâk et, sayýp durma, Allâh da sana karþý nîmetini sayýp esirger. Paraný çömlekte saklama, Allâh da senden saklar." (Müslim, Zekât, 88)