Muhabbetin En Güzeli: Allah Resûlünü Sevmek
Bismillâhirrahmânirrahîm.
Allah Teâlâ, Habîb-i Ekrem ﷺ'i âlemlere rahmet olarak göndermiştir. O'nun risaleti, insanlığa yalnızca bir hüküm ve haber ulaştırmak değil; insanı Rabbine götüren yolu yaşayarak göstermektir.
Rabbimiz buyurur:
“Biz seni ancak âlemlere rahmet olarak gönderdik.”
(Enbiyâ, 21/107)
Bu ilâhî hitap, Resûlullah ﷺ'in nübüvvetinin merkezindeki hakikati göstermektedir: Rahmet.
O'nun hayatına baktığımızda kulluğun, ahlâkın ve insanlara muamelenin nasıl olması gerektiğini görürüz. Bu sebeple O'nu tanımak, yalnızca bir peygamberin hayatını öğrenmek değil; kulluğun Nebevî ölçüsünü tanımaktır.
Muhabbetin Ölçüsü
Resûlullah ﷺ şöyle buyurmuştur:
“Sizden biriniz, ben kendisine babasından, evladından ve bütün insanlardan daha sevgili olmadıkça iman etmiş olmaz.”
(Buhârî, Îmân, 8; Müslim, Îmân, 70)
Bu hadis, Peygamber sevgisinin imanın dışında kalan sıradan bir duygu olmadığını gösterir. Müminin Resûlullah ﷺ'e olan muhabbeti, O'nun Allah tarafından gönderilmiş elçi olduğuna imanının tabiî bir neticesidir.
Ancak bu muhabbeti yalnızca dil ile ifade etmek yeterli değildir.
Kur'ân-ı Kerîm, Allah sevgisinin ölçüsünü şöyle bildirir:
“De ki: Eğer Allah'ı seviyorsanız bana uyun ki Allah da sizi sevsin.”
(Âl-i İmrân, 3/31)
Âyet-i kerîme bize muhabbetin yolunu da göstermektedir:
Muhabbet ve ittibâ.
Allah'ı sevmenin alâmeti Resûlullah ﷺ'e ittibâdır. Resûlullah ﷺ'i sevmenin en güzel tezahürlerinden biri de O'nun sünnetini hayatımıza taşımaya gayret etmektir.
Muhabbet Tanımakla Derinleşir
İnsan tanımadığı birini gerçek manada sevemez. Muhabbet, tanımakla derinleşir; tanıdıkça gönülde kök salar.
Bu sebeple siyer, yalnızca tarih bilgisi değildir.
Siyer, muhabbeti besleyen bir gönül terbiyesidir.
Efendimiz ﷺ'in çocuklara merhametini, fakirlere şefkatini, kendisine kötülük edenlere karşı sabrını, ailesine güzel muamelesini, ümmetine düşkünlüğünü okudukça O'nu daha yakından tanırız.
Rabbimiz O'nun ümmetine olan şefkatini şöyle bildirir:
“Size çok düşkündür; müminlere karşı çok şefkatli ve merhametlidir.”
(Tevbe, 9/128)
O'nun ümmetine olan bu düşkünlüğünü bilmek, gönülde nasıl bir muhabbet meydana getirmez?
Muhabbet Ahlâka Dönüşmelidir
Kur'ân-ı Kerîm, Efendimiz ﷺ'in ahlâkını:
“Şüphesiz sen yüce bir ahlâk üzeresin.”
(Kalem, 68/4)
âyetiyle methetmektedir.
O hâlde Resûlullah ﷺ sevgisini yalnızca dilimizde bırakmamalıyız.
O'nu seviyorsak merhametimizi artırmalıyız.
O'nu seviyorsak gönül kırmaktan sakınmalıyız.
O'nu seviyorsak affetmeyi öğrenmeliyiz.
O'nu seviyorsak kibirden uzaklaşmalı, tevazuyu kuşanmalıyız.
Çünkü sevgi, sevilenin ahlâkından nasiplenme arzusunu beraberinde getirir.
Tasavvufî terbiyede muhabbetin kıymeti de burada ortaya çıkar. Gönül, sevdiğine yöneldikçe onun hâlinden nasiplenmeye çalışır. Muhabbet yalnızca bir heyecan değil, insanı değiştiren bir hâl olur.
Bu sebeple Nebevî muhabbet, insanı daha merhametli, daha sabırlı, daha mütevazı ve daha güzel ahlâklı bir kul olmaya sevk etmelidir.
Ümmetini Düşünen Bir Nebî ﷺ
Resûlullah ﷺ'in ümmetine olan sevgisini düşündüğümüzde, bizim O'na olan muhabbetimiz başka bir derinlik kazanır.
Rabbimiz buyuruyor:
“Sıkıntıya uğramanız ona çok ağır gelir. Size çok düşkündür.”
(Tevbe, 9/128)
O, ümmetinin imanını ve kurtuluşunu dert edinmişti.
Nitekim bir hadis-i şerifte:
“Benim ümmetimden her birinin cennete girmesini isterim.”
manasındaki nebevî şefkatini ortaya koyan ifadeleri vardır.
Resûlullah ﷺ'in ümmeti için taşıdığı bu derin muhabbet, bize de bir sorumluluk yüklemektedir:
O'nun bizi sevdiği kadar biz O'nu tanımaya ve O'nun yolunda yürümeye gayret ediyor muyuz?
Mevlid-i Nebî'ye Bir Gönül Muhasebesi
Mevlid-i Nebî'ye yaklaşırken yalnızca Efendimiz ﷺ'in dünyaya teşrifini hatırlamakla yetinmeyelim.
Kendimize de bakalım.
O'nun hayatını ne kadar tanıyoruz?
Sünnetine ne kadar bağlıyız?
Ahlâkından ne kadar nasipleniyoruz?
Bir gönlü kırmamak için gösterdiğimiz gayret ne kadar?
Öfkemizi O'nun hilmiyle ne kadar terbiye edebiliyoruz?
İhtiyaç sahibini, yetimi, garibi ne kadar hatırlıyoruz?
Belki de Mevlid-i Nebî'nin gönlümüzdeki en güzel karşılığı, bu sorularla yeniden kendimize dönmektir.
Çünkü Resûlullah ﷺ'i sevmek, O'nu tanımayı; tanımak, O'na ittibâyı; ittibâ ise güzel ahlâkla kulluğu gerektirir.
Muhabbet gönülde başlar; fakat orada kalmaz.
Hâle dönüşür. Ahlâka dönüşür. Kulluğa dönüşür.
Tefekkür
Bu Mevlid-i Nebî öncesinde kendimize bir soru soralım:
“Ben Allah Resûlü ﷺ'i sevdiğimi söylüyorum; peki bu sevgi bende hangi güzel hâli meydana getirdi?”
Belki cevabımız bir sünneti yeniden yaşamak olacaktır.
Belki bir gönlü kırmaktan vazgeçmek...
Belki bir dargınla barışmak...
Belki namazımıza daha fazla ihtimam göstermek...
Belki bir ihtiyaç sahibinin elinden tutmak...
Belki de Efendimiz ﷺ'in hayatını yeniden okumaya başlamak.
Rabbimiz bizleri Habîb-i Ekrem ﷺ'i hakkıyla tanıyan, O'nu gönülden seven, sünnetine ittibâ eden ve güzel ahlâkından nasiplenen kullarından eylesin.
Kalplerimizdeki Nebevî muhabbeti kuru bir söz olmaktan çıkarıp hâlimize, ahlâkımıza ve kulluğumuza aksettirsin.
Salât ve selâm, âlemlere rahmet olarak gönderilen Efendimiz Muhammed Mustafa ﷺ'in, âlinin, ashâbının ve O'nun izinden yürüyenlerin üzerine olsun.
Âmin.